30 de março de 2012

o meu olhar sofre o seçonamento

(foto: carlos silva)

*

O meu olhar sofre o seçonamento
Da nota discorde e rotunda
Das tuas agulhas

As tuas linhas de dramático oblíquo
(Radical sólido chocolate)
Prometem mais solpores
A bater no valse mareiro

Som fortaleza as tuas pedras
Ou a singladura pirata estática
Que corta o azul-caribe, o cinzento-luto, o branco-ira da besta?

Deixa que me sinta herói da brisa,
Piloto do salitre
E criança do sol!!!

 *

Ramiro Vidal Alvarinho

27 de março de 2012

a bateira na pateira de fermentelos

(foto: carlos silva)

*


Uma bateira é haver água à proa e quem lhe desafie o calafate
Antes disso há tábuas, sombras, colossos de silêncio agarrados ao chão.
Juntaram-se os pés e deitaram-se as mãos que a fizeram e a voltaram a fazer
É uma lembrança a perder memória nos limos
Um berçário de barbatanas.

*
 
Pedro Silva Sena


24 de março de 2012

se miras en redor

(foto: carlos silva)

***

Se miras en redor
e a través da porta
Se es quen de ir
alén da luz obscena de agosto
Se ves vir de lonxe o alento do inverno
dourar os acios
extirpar as follas
macerar o viño

E se as paredes do lagar 
cercasen de seu
a calor das viñas?

*

paco souto






21 de março de 2012

hoy he visto tu caballo

(foto: carlos silva)

***


 Órbita cementerio (Luces de Gálibo, 2011)
  
el corazón transparente del caballo
Clara Janés

hoy he visto tu caballo
negro      húmedo          desnudo
insultantemente joven

pómulo salvaje lanzado hacia adelante
aire desbocado     galopante

todo baba y todo agua y crin mojada

todo viento oscuro viento
todo noche y todo huella      y grupa y lomo
todo nuca

todo nunca todo siempre
todo tuyo
todo eternamente tuyo

todo hoy

 al caballo MAS

***


Núria Ruiz de Viñaspre
http://rasca-cielos.blogspot.com/

18 de março de 2012

dios también es...

(foto: carlos silva)

***

Dios también es acostarse en el campo
y mirar cómo se desborda la luz
mientras la tierra gira
en dirección contraria
a las ideas.

 ***

Natalia Litvinova


15 de março de 2012

galicia triste pecha

(foto: carlos silva)

***

Lingua da terra escrava,
o silencio, xa chega,
as árbores esquecen,
Galiza triste pecha.

Só vexo grises tebras
nas mans, nos pés, nos peitos
agochados nas pedras.

O silencio, xa chega,
e leva ás súas costas
un traidor que renega.

Só vexo negras sombras
nos corpos nus, nas ialmas,
nas durmidas consciencias.

As árbores esquecen,
un feble verso agroma,
un berro na soleira.

Só vexo falsa ollada
nas mans, nos pés, nos peitos
agochados nas pedras.

Galiza triste pecha.

Unha cóbrega aniña
na imaxe onde durmida
rompe come vertebras.

Só vexo merdento ego
nos corpos, nas ialmas,
nas durmidas consciencias.

Galiza triste pecha.
Galiza triste pecha.

 *
Miguel Ángel Alonso Diz

12 de março de 2012

ecos do tempo

(foto: carlos silva)

***

ecos do tempo
somos o que fomos
tránsitos de nós

***

lois magariños