4 de julho de 2012

sabes do que tenho mais saudades?

(foto: carlos silva)

***

Sabes do que tenho mais saudades? Daqueles nossos passeios junto ao rio, com o vento a acariciar as nossas faces e a tua mão a agarrar forte a minha. Tenho saudades desses tempos, saudades do que éramos e do que pretendíamos vir a ser.
Tantos anos passados e ainda parece que sinto a aspereza daquele "nosso" banco. Não de uma forma física. Apenas o sinto se fechar os olhos.
Na verdade, a única aspereza que agora sinto verdadeiramente é a da tua ausência. Ainda costumo ir até àquele banco, sabes? Fico sentada horas e horas a contemplar o rio que agora corre tão lentamente. Fico sentada à espera que algo de anormal aconteça, mas até agora nada. E por momentos sinto-te ao meu lado, sinto-te a agarrar-me novamente na mão e a sussurrares-me ao ouvido que o futuro a nós pertence. 
O rio mantém-se sereno. Quero acreditar que a tua alma também.
Se um dia precisares de mim, vem procurar-me ao "nosso" banco.

***

Marta da Costa
http://tohollywoodwithlove.blogspot.pt/

1 de julho de 2012

non hai de que asustarse

(foto: carlos silva)

***

Non hai de que asustarse, este corazón, este corazón nunca aceptará unha marca perdurable, percorrerá a terra, camiñará alegre, pero o arame da luz non chegará a facer presa na súa nervadura encarnada. Non hai de que asustarse, son as propias mans fechadas sobre o peito as que asombran a víscera, as que fan que non haxa lugar alí máis que para un brillo tépedo e fraterno.

Rexeitar calquera combate, deixarse ir, deixarse ser sen violencia, sen pretender devorar a alma que se achega e que te toca. Deixar que se queimen renegridos pans na porta do forno e preservar o orgullo, o lustre da coiraza.

*
xina vega

 

28 de junho de 2012

"Se miran, se rozan

(foto: carlos silva)

***

"Se miran, se rozan
se aprietan, se acarician
se toleran...

Sin remisión, ni compasión
las rozo, las acaricio,
las aprieto...
pero inquietud,
imposible llegar.

Se mueven y se posan
mis dedos.
Mi mente busca un lenguaje
que no hablo,
una escritura
que no leo
no entiendo...
y ellas, ahí, impasibles
mirándome, incitándome, gritándome...
tal vez riéndose...
pero no llego..."

*
julia jimenez

25 de junho de 2012

unha folla

(foto: carlos silva)

***

UNHA FOLLA

 
Unha folla empuxada polo vento
acercase
toma a rúa
avanza
e xira para decirche
que xa non é unha folla.

É un ruído lonxano
un berro que treme
de homes extraviados de si mesmos.


A folla é agora
unha pedra de sal
unha palabra
o abismo dunha palabra. 

                                                 
                                                   anxo pastor

22 de junho de 2012

Le grito al mar dormido

(foto: carlos silva)

***

                                 Le grito al mar dormido
                                 lo atravesé y emergí al sol,
                                 una lluvia de chispas doradas me bañan
                                 y en mi piel adormecen.
                                 Una calma hueca y resonante
                                 arrastra mi silencio
                                 dibujando en el mar mis emociones,
                                 confeti de colores baila la noche
                                 perfumada de poesía.
                                 Mi mente echa a volar con la marea
                                 soy hermana de las estrellas
                                 soy arena besada por las olas.
                                 El mar se ruboriza
                                 bajo la luz del crepúsculo
                                 camina por la aurora boreal de mi piel
                                 con miradas veladas como fuegos fátuos.
                                 Arden como diamantes entre sueños de colores
                                 las voces desoladas del mar,
                                 ensueños locos se escapan de mi mente,
                                 soy un ave a merced del viento
                                 breve navío esculpido en mármol
                                 mojado en salitre.
                                 Mi espíritu vaganbudea entre reflejos tornasolados
                                 y allí, en el palacio de las pinturas, reclinada en las estrellas
                                 os contaré historias de mi libro de los sueños.

*

dara escribano lorenzo