sabes do que tenho mais saudades?

(foto: carlos silva)

***

Sabes do que tenho mais saudades? Daqueles nossos passeios junto ao rio, com o vento a acariciar as nossas faces e a tua mão a agarrar forte a minha. Tenho saudades desses tempos, saudades do que éramos e do que pretendíamos vir a ser.
Tantos anos passados e ainda parece que sinto a aspereza daquele "nosso" banco. Não de uma forma física. Apenas o sinto se fechar os olhos.
Na verdade, a única aspereza que agora sinto verdadeiramente é a da tua ausência. Ainda costumo ir até àquele banco, sabes? Fico sentada horas e horas a contemplar o rio que agora corre tão lentamente. Fico sentada à espera que algo de anormal aconteça, mas até agora nada. E por momentos sinto-te ao meu lado, sinto-te a agarrar-me novamente na mão e a sussurrares-me ao ouvido que o futuro a nós pertence. 
O rio mantém-se sereno. Quero acreditar que a tua alma também.
Se um dia precisares de mim, vem procurar-me ao "nosso" banco.

***

Marta da Costa
http://tohollywoodwithlove.blogspot.pt/

non hai de que asustarse

(foto: carlos silva)

***

Non hai de que asustarse, este corazón, este corazón nunca aceptará unha marca perdurable, percorrerá a terra, camiñará alegre, pero o arame da luz non chegará a facer presa na súa nervadura encarnada. Non hai de que asustarse, son as propias mans fechadas sobre o peito as que asombran a víscera, as que fan que non haxa lugar alí máis que para un brillo tépedo e fraterno.

Rexeitar calquera combate, deixarse ir, deixarse ser sen violencia, sen pretender devorar a alma que se achega e que te toca. Deixar que se queimen renegridos pans na porta do forno e preservar o orgullo, o lustre da coiraza.

*

xina vega

 

"Se miran, se rozan

(foto: carlos silva)

***

"Se miran, se rozan
se aprietan, se acarician
se toleran...

Sin remisión, ni compasión
las rozo, las acaricio,
las aprieto...
pero inquietud,
imposible llegar.

Se mueven y se posan
mis dedos.
Mi mente busca un lenguaje
que no hablo,
una escritura
que no leo
no entiendo...
y ellas, ahí, impasibles
mirándome, incitándome, gritándome...
tal vez riéndose...
pero no llego..."

*

julia jimenez

http://brillasporfuera.blogspot.pt/

unha folla

(foto: carlos silva)

***

UNHA FOLLA

 

Unha folla empuxada polo vento
acercase
toma a rúa
avanza
e xira para decirche
que xa non é unha folla.

É un ruído lonxano
un berro que treme
de homes extraviados de si mesmos.


A folla é agora
unha pedra de sal
unha palabra
o abismo dunha palabra. 

                                                 
                                                   anxo pastor